67 urteko emakumearen senideek “bazterkeria” salatu dute; Aldundiak, aldiz, aldaketa “egokiena” dela defendatu du
AMOREBIETA-ETXANO | Marilu Uria Martiteguiren kasuak eztabaida sakona piztu du adinekoen eta desgaitasuna duten pertsonen arretarako ereduaren inguruan. Mariluk 67 urte ditu, Down sindromea eta Mendekotasun Handia (III. gradua), eta azken 20 urteak Zornotzako Nafarroa eguneko zentroan eman ditu, desgaitasuna duten pertsonentzako gunean. Hala ere, Bizkaiko Foru Aldundiak plaza hori uztera behartu du, adin-irizpideak argudiatuta.
Goiz honetan zabaldutako ohar baten bidez, Mariluren familiak “diskriminazioa, utzikeria eta abandonua” egotzi dio Gizarte Ekintza Sailari. Senideen esanetan, administrazioak ez ditu aintzat hartu Marilurekin 25 urte daramatzaten profesionalen txostenak; horiek ohartarazi dutenez, erreferentziazko pertsonak eta errutinak aldatzeak “narriadura emozional eta psikologiko larria” eragin diezaioke. Familiarentzat, 65 urte bete izana ez litzateke arrazoi nahikoa izan behar bere bizi-proiektua eteteko, eta auzia epaitegietara eraman dute jada.
Aldundiaren erantzuna
Salaketa horren aurrean, Bizkaiko Foru Aldundiak ohar baten bidez erantzun du bere erabakia defendatuz. Aldundiaren arabera, aldaketa ez da “adin-kontu huts bat”, Mariluren egungo egoera funtzionalera hobeto egokitzen den baliabide bat eskaintzea baizik. Instituzioak azpimarratu duenez, adituek eta zentroko kudeatzaileek trantsizio hori gomendatu dute, arreta “prebentiboagoa eta seguruagoa” bermatzeko.
Punturik garrantzitsuenetariko bat kokapena da: Aldundiak argitu duenez, Mariluk ez du eraikinez aldatu beharko, desgaitasuna dutenentzako zerbitzua eta adinekoen zentroa Nafarroa zentroko eraikin berean baitaude, erakunde berak kudeatuta. Horrela, aldaketak bere ingurunean duen eragina txikiagoa izango dela defendatu dute.
Administrazioak gaineratu du desgaitasun zentroak 18 urtetik gorako profil zehatzetarako direla eta plaza horiek optimizatu behar direla, gazteagoak diren pertsonen itxaron-zerrendak murrizteko. Aldundiaren ustez, Mariluren trantsizioak arreta profesionalagoa ziurtatzen dio bere bizi-etapa berrian.
Bitartean, familiak “itxikeria” administratiboa salatzen jarraitzen du, aurkeztutako errekurtsoa oraindik ebatzi gabe dagoela eta. Auzitegiek esango dute azken hitza, baina kasu honek agerian utzi du kudeaketa teknikoaren eta pertsonen egonkortasun emozionalaren arteko oreka lortzeko dagoen zailtasuna.
